İbn-i Nas Vampir Soyuna Posta Koyar
İhtiyaçtır, mecburiyetten içersin kanı, tek gıdandır, zaten öldürmeyecek kadar emiyorsundur tamam eyvallah anlarım ama sonuçta vampirsin kardeşim. Bari mikrobunu bulaştırma. Hem hepimiz vampire dönüşürsek kimin kanını emeriz? Hani nerede sürdürülebilirlik? Size bu saatten sonra vampirlik müessesesinin selametini nasıl koruyacağınızı ben mi öğreteyim yani? Bak içi boş sloganla olmuyor işte! Yok efendim neymiş, Transilvanya ovası yarasa yuvasıymış. Geçicen bunları gardaş! Gel efendi ol, adam ol canımı ye ama yok diyorsan ki ben lıkır lıkır kanımı içerim kimseyi de takmam, buraları da siklemem fln o zaman şunu da bil ki kan emdiği toprağa ihanet edenler birgün kanı emdiği yerinden gümüş mermiyi yer! Lan bak mutfak sarımsak dolu, ağzınızı yüzünüzü “yandım çavuş ayranı” gibi cacık yaptırtmayın bana!

“Emmeyince sencileyin akmıyor bebeğim kan ağzıma gürül gürül - alnımda süt dişleri… seni öyle seviyorum ki condoleezza, bebeğim ağzına veresim geliyor ağzımdaki dişleri”*

Vampir Bunun Üzerine Bir Durup Düşünür
Herhangi bir hayvanın ilk nesilden bugüne kadar beslenme yöntemlerini değiştirdiği olmuş mudur acaba? İnsandan başka herhangi bir canlı var mıdır ki öldürmenin muhtelif yollarını bulmuş olsun? Dahası tüm tekâmülünü kendi türünü yok etmek çeşitliliği üzerine inşa etsin? Bir tek canlı türü var mıdır ki hayatta kalma güdüsünün dışında bir saikle can alıyor olsun? Bir aslan spor olsun diye tüm bir haftasonunu avlanarak geçirir mi mesela? Bütün bunlara rağmen kendi dışındaki hayat formlarını vahşi olarak isimlendirmek ayıbı insana mı nasip olmuştur?

-Çürüğün kökten. Uzun diş olduğu için kökü derinde. Çekemeyiz bu dişi. Ömür boyu çekeceksin bu acıyı.
+İyi de ben vampirim. Ömür bitmez ki bende. Hem o dişimle emiyorum ben kanı.
-O zaman her kan emdiğinde çekeceksin bu ızdırabı. Sonsuza dek. **

Her Metni Aşkla Bağdaştıran İnsan Aşkı Tanımıyor Olabilir mi?

“On that day whoever does an atom’s weight of good shall see it, and whoever does an atom’s weight of evil shall see it also.”***

İyi yada kötü niyetli olduğuna bakmaksızın, yaşamak için kendisine ihtiyaç duyan herhangi bir varlığı şaşmaz bir kesinlikle yok etmenin yolunu onu yürekten vurmakta bulan canlıya insan denir. Bir şekilde birinin hayatına girer ardından insan olma halinin getirdiği en mel’un güdüye kapılıp ondan sıkılmaya başlar, bu sıkılmaları vefa ve adalet ile örseleme kaygısını bir an için olsun hatırlamaz, nihayetinde kendi aşağılıklığını sıkıldığı kimsede vücuda getirip ete kemiğe büründürdüğünden ona her baktığında kendinden tiksinir ve bununla baş edemediği için ondan kurtulmaya çalışır kişi. İşte bunu yapabilmenin yolları içinde muhatabının yüreğini yaralamak en rasyonel çözüm görünür kendisine çünkü ancak bu sayede bir daha asla karşısına çıkamayasıya öldürebilecektir onu.
İnsanın ne hız, ne kuvvet ve ne de zeka düzeyinde baş edemeyeceği bir yaratık olarak muhayyilesinde kurguladığı varlıklar olan vampirlerden bir de kurtulabilme yöntemleri var ki evlere şenlik. Önce adamı baş edilemez olarak tasarlayacaksın ondan sonra öldürmenin binbir yolunu arayacaksın. Sebep? Hiç işte. Maksat dallamalık olsun. Bir de ne yapıp edip kesin yener insanoğlu işte buna oldum olası tavım. Şu insan denen zavallının kendini anlamlı hissedebilmek için mutlaka bir ‘şeytanî düşmana’ ihtiyaç duyma hastalığı yok mu? Allahım! Çıldırtır. Bu, kibir de değil. Bunu kibir sanmak yine insanın yanılgısı. Bu, kelimenin tam anlamıyla mana acziyeti. İnsanlık tarihinin her ölçekte incelenmesiyle karşımıza her defasında çıkacak özet beyaz kalabilmek için siyah aramak ve onu kırmızıya boyamak olacaktır. ‘Kahraman İnsanın’ vampiri yendiği epik mücahedesine dönersek; sarımsaklar ve haçlar kâr etmeyince finalde insan tutar kocaman bir kazığı vampirin kalbine saplar.
Kendisine hasım yaratmak ve onu yüreğinden yaralamak insanın aldığı tedrisata çok uygun çünkü seni, kusura bakma, havada karada sikebilecek kadar güçlü birinin göğsüne kazık sokabilmen için yapman gereken şey bellidir: onun yanına yaklaşmana izin vermesini sağlamak.
Hikaye hep aynıdır, her gördüğünü emikleyen acımasız vampire bir kız gösterilir. Garibim aşkından kana tövbe edecek kadar savunmasızlaşır. Kız vampire yabanilik etmez, işvelenir. Vampir de onun sokulmasına izin verir. Kızın saçlarını toplamasıyla gördüğü boyun onu heyecanladırır elbet ama potansiyel kan kaynağı olarak değil; boyundan yayılan ıtırın rayihasıyla sarhoş olmuştur vampir. İşte tam o anda kız az geri çeker kendini. Bir eli arkasındadır sanki bir sürprizi saklar gibi. Her vampir filminde gözlerimi yaşartan an yaşanır sonra: artık kızın niyetini ve ne sakladığını bilen vampir yine de kızın gözlerine bakar ve o son anda bile kız seviyormuş gibi bakmaya devam eder. Bu nasıl bir zalimlik! O kazığı saplamana zaten izin verecek birine hala niye yalan bakarsın! Beni hep meraklandıran önemli bir ayrıntı olmuştur: kız o ana kadar kendi kolundan daha büyük olan kazığı neresinde saklamıştır? İşte insanın vampire kıyasla daha aciz, daha riyakar, daha zavallı olması burada yatmaktadır. İnsan bir kazık yediğinde kan kaybından ölmemek için onu çıkarmaz fakat kazığın varlığı dayanılmaz bir hal aldığında ondan kurtulabilmek için tutar bir başkasına saplar. Kendindeki kazığı birgün başkasına saplamak üzere saklar ve esas ızdırabı başkasına saplamak üzere kazığı çıkardığında başlar çünkü kazığı sakladığı yerden çıkarırken kanı akmaya başlamıştır. Çıkan kanın kokusuna başka vampirler gelecek ve süreç hep kendini yenileyecektir. Yani insan kazığı her seferinde kendine saplamaktadır çünkü vampire kazık saplayan insanın hesaba katmadığı şey vampirin içtenliğidir. Vampir insan gibi kan kaybından ölmek kaygısı taşımaz. Bir kere herşeyden önce insan kazığı saplamak için yerinden çıkarınca akan kanın ve kazığa bulaşmış kanın kokusunu alan vampir bilir ki az sonra maşuğunun kanı kendininkine karışacak, üstelik kalbine değecektir. Zaten izin vermesi bu yüzdendir. Dahası vampir kazığı yedikten sonra sevdiğinin kanı kalbine değdiğinden olsa gerek öylesine mutlu olur ki bir daha hiçbir zaman bu kadar mutlu olamayacağı için kendini yok eder. Nasıl mı? Elbette ki yanar kül olur oracıkta. Sonuçta sevdiğinden kazık yemiş birinden söz ediyoruz. Vampirden geriye bir tek kazık kalır. Vampir, insanı kendi aciz, iki yüzlü ve onulmaz kederiyle başbaşa bırakıp gitmiştir.

“Evlat! Hayatının önemli bir kısmında her ayın bir haftası boyunca kan kaybeden ama yine de ölmeyen bir yaratıktan korkmalısın”****

Bu Yazının Tamamı İstanbul-Ankara Otobüsünde Yazıldı

-Ancak geyler kelimenin tam anlamıyla sikişmekten söz edebilir. Yeter ki dilbilime gereken özeni gösterelim.

İstanbulu severim. Eskiden, İstanbuldan kaçmak zorunda kalmadan önce toplu taşıma kullanmazdım çoğu zaman. Kentin hiçbir anını kaçırmak istemeyecek kadar çok severdim yani. Sonra 4 yıllık mecburi Ankara ikameti oldu. 4 yıldan sonra öyle böyle değil, bir kaçışım var ki dönünce ne istanbul istanbul kalmıştı ne de ben toplu taşıma kullanmayı reddedecek kadar duru bir yüreğe sahiptim. Zaten ailem o sırada kentin tam anlamıyla göbeğinden bir periferi ilçeye taşınmıştı. Trafik yoksa Kadıköy’e otobüsle 1 saat 10 dk.da gitmekten söz ediyorum. Artık iett ile şehir hatları vapurlarından fazlasını paylaşıyoruz. Seviyeli bir ilişkimiz oldu. Ama bir yer var yol üstünde. Hangi otobüsle, hangi saatte, hangi ruhsal ve fiziksel şartlar altında geçtiğim fark etmiyor; her seferinde aynı hisse kapılıyorum:
1-Saçma sapan birşey (aç karna yenen bir ayva veya yenikapı banliyö istasyonundaki çok yağlı ve martı etiyle yapıldığına emin olduğum tavuk döner gibi birşey) yersin ve az sonra midende tanımlayamadığın bir his oluşur bazen. Kusmak desen değil, kusamazsın. İshal desen yok, alttan bir zorlama da olmuyor. Kabıza meyledersin ama o da değil. Bulantı yok, ağrı yok, sancı yok. Sadece midende var olduğunu bildiğin ama olmaması gerektiğini de bildiğin ‘birşey var’ hissi.
2-Dilin kurur bazen. Su içsen de geçmeyen bir kuruluk. Sanki gece safra kusmuşsun sonra uyurken dilinde kurumuş bir kısmı. Yada dilindeki tat tomurcuklarını uyuşturacak ve dilinin tamamını taze ölü yeşiline boyayacak kadar çok sigara içmişsin. Yada uzun süredir günde 12 tane antidepresan alıyormuşsun da bu yüzden dilin tırtıklı kalın zımpara gibi olmuş yediğin herşey dilinde batma hissi yaratıyormuş gibi.
3-karın boşluğuna bir şey saplanır gibi ani ve keskin bir sancı hissi girer bazen.
4-Boğazında farenjit ve gıcık arasında bir his oluşur bazen. Sanki adem elmasının hemen altında bir toz veya tortu varmış da şöyle güçlü bir öksürsen geçer diye öksürerek gırtlağını tahriş etmişsin gibi.
İşte oradan ne zaman geçsem bunların hepsini aynı anda hissediyorum. Sonra yukarıda anlattığım vampir meselesi aklıma geliyor. Haftalardır bu böyle sürüp gidiyor. O yolculuklarımın hepsini yürek iltihabı, kelime ishali, beyin fıtığı, sevme kabızı, uçkur yalaması, vefa uru gibi hastalıklardan malül tanıdıklarıma ithaf ediyorum.

“Zaman mahlukuna meylimi verdim; Sermayemden zarar gördüm sonradan”*****

* Ah Muhsin Ünlü, Törer Bambosu Patlaka
** Leyla ve Mecnun dizisi, Dişçiyle Vampirin diyaloğu (hatırda kaldığı kadarıyla)
*** Kur’an, Zilzal, 99:7-8
**** Married with Children, Al Bundy oğluna öğüt verirken
*****Anadolu Türküsü, Geldim Şu Alemi Islah Edeyim

-haymatlos